Жахі і прымхі Індыі. Ліст да ўяўнай сяброўкі



Ты, напэўна, упэўненая, што Індыя – гэткі райскі сад, дзе чарнявыя прыгажуні ў яскравых сары спяваюць песні з фільма “Зіта і Гіта”, дзе шляхотныя кавалеры ў белых стройчыках мужна лупцуюць розных нягоднікаў, а перад Тадж-Махалам сядзяць заклінальнікі змеяў у чалмах? Ты мяркуеш, што Індыя — гэта край першабытных джунглях, пякучых спецый, каштоўных камянёў і прафесійных містыкаў?

Optimized-Indyja_01

Святары-брахманы ў індуісцкім храме

А я пішу табе са штата Карнатака, што на захадзе Індыі. Па тутэйшых мерках, гэта не самы вялікі з дваццаці васьмі індыйскіх штатаў: дзесьці памерам з Нямеччыну. Па насельніцтву – крыху больш за Расею, Беларусь, Украіну і Польшчу, разам узятых. Афіцыйна ў штаце жыве 250 міліёнаў чалавек – але гэта толькі тыя, хто мае хоць які дакумент. Колькі людзей жыве ў Карнатацы рэальна, не ведае ніхто. Апошні перапіс тут праводзіўся восем гадоў таму, дый то пераважна ў гарадах. Але ж большасць індыйцаў жывуць менавіта ў вёсках, прытым некаторыя закінутыя далёка ў джунглах. Ёсць вёскі, дзе пагэтуль ніколі не бачылі аўтамабіля, самалёта і тэлевізара, не кажучы ўжо пра кампутар і мабільный тэлефон. У некаторых нават не ходзяць грошы; там пануе натуральны абмен. Тыповая вясковая сям’я – восем-дзесяць дзетак, прытым далёка не ўсе яны ведаюць свой узрост. Днямі я спытаўся ў гатэльнага “боя”, які прыехаў з такоё вёскі працаваць за даляр на дзень: “Колькі табе гадкоў?” “Не ведаю, — адказаў той. – Я шосты сын у сям’і і нарадзіўся на трэці год ураджаю…”

Optimized-Indyja-02

Паломнікі медытуюць перад наведваннем храма Шывы

Optimized-Indyja-03

Адзін са шматлікіх індуісцкіх храмаў штата Карнатака

Optimized-Indyja-04

Optimized-Indyja-05

Перад рытуальным абмываннем у рацэ Тунгабхадра

Думаеш, што ў гэтага хлопца паганае жыццё? Ды ён сто разоў на дзень дзякуе сваім індуісцкім багам, што ён не нарадзіўся дзяўчынай. Бо горш за жанчыну ў вясковае Індыі толькі валацужныя сабакі; згодна мясцовай традыцыі, гэта рэінкарнацыі бацьказабойцаў.

Уяві: ты нарадзілася ў вясковай індыйская сям’і трэцяй дзяўчынкай. А гэта значыцца, што цябе цалкам законна на трыццаць трэці дзень ад нараджэння патапіць у малацэ сакральнай каровы. І ніякае гэта не забойства, а рэлігійны рытуал індуізму. Усё проста: залішні рот у шматдзетнай сям’і. Дый замуж потым выдаваць…

Добра, табе пашэнціла, і ты дажыла да дзесяці-дванаццаці гадкоў. Самы час пачаць шукаць табе жаніха. Але жаніх мае быць толькі з тваёй касты. Напрыклад, ты паходзіш з касты начных паляўнічых на пацукоў. Нават калі ты балівудская прыгажуня, ніводная сям’я з вышэйшай касты (напрыклад, чаціяраў – касты банкіраў) ніколі не аддасць за цябе свайго сына, нават калі ён пачварны ўрод ў інвалідным вазку. Шукай жаніха ў сваім коле. Знайшла? Выдатна! Выклікай астролага, бо ніводнае вяселле ў Індыі немажлівае без яго вердыкту. Астролаг складзе твой гараскоп і параўнае яго з гараскопам жаніха. Нешта не супадае? Калі твой бацька заплаціць астролагу, той абавязкова знойдзе “выключэнне”.

І вось – вяселле!

Ты — у абавязковым чырвоным сары, твой жаніх – у еўрапейскім стройчыку. Зычэнні, тосты, бліскаўкі фатаапаратаў, падарункі, якія традыцыйна забірае жаніх… Гасцей мае быць мінімум пяць соцень, але насамрэч чым іх больш, тым лепей. Нашто? А каб суседзяў ад зайздрасці скрывіла, каб яны са скрыўлінымі тварамі так усё жыццё і пражылі! Між іншым, грошы на вяселле твае бацькі пачалі збіраць з таго моманту, як толькі ты з’явілася на свет. Рэшта – пазыкі, якія будуць аддаваць і твае дзеткі, і мажліва, і ўнукі. Менавіта таму ў Індыі практычна няма разводаў.

Вяселле скончылася, і пачынаецца сямейнае жыццё. Пакуль ты не нарадзіла мужу хлопчыка-нашчадка, ты не маеш права сустракацца са сваімі бацькамі, есці ўдзень (бо твой цень можа апаскудзіць цень мужа, якога ты пакуль невартая) і нават выходзіць з дому. Твая роля – “падай-прынясі-прыбяры”.

А цяпер уяві: твой муж знянацку памёр. Калі ён індуіст (а ў Індыі большасць індуісты), то яго лепш за ўсё спаліць на беразе якога вадаёма. А ў вясковай Індыі і пагэтуль, як ты не ведаеш, практыкуецца абрад “саці”. Твой муж памёр, а ты яшчэ жывая? А, можа, гэта ты яго да смерці давяла? А ну, хуценька скокай у пахавальнае вогнішча! А каб табе прасцей скокалась, выпі вось гэты наркатычны адвар…

Але ж далёка не кожная жанчына, нават пад уздзеяннем наркотыкаў, схоча кінуцца ў вогнішча. Вось і ты не кінулася. Тады рыхтуйся да горшага. Наступным днём табе састрыгуць валасы, прытым усе мужчыны ў доме забавязаны цябе згвалціць, у тым ліку – і тавае сыны. Пасля чаго цябе паселяць у нейкай будачцы, і ўсе, хто будзе праходзіць побач, забавязаны пнуць цябе нагой.

Такая вось індуісцкая этыка….

Optimized-Indyja-06

Рыбакі на рацэ Тунгабхадра

Optimized-Indyja-07

Вясковыя жанчыны ў штаце Карнатака

Optimized-Indyja-08

Жабракі з адной найніжэйшых кастаў на вуліцы горада Хублі, штат Карнатака

Optimized-Indyja-09

Гандляр рыбай у невялікай вёсачцы штата Махараштра

Optimized-Indyja-10

Вясковы салон прыгажосці ў той жа вёсачцы

* * *

Дарагія нашыя беларускія жанчыны! Вас не патапілі ў малацэ, калі вам споўнілася трыццаць тры дні. Калі вам споўнілася дзесяць, вам не шукалі жаніха менавіта з вашай касты. Вас ніхто не будзе прымушаць скакаць у вогнішча, калі ў Беларусі сканае прыгожы вусаты мужчына, за якога шмат хто з вас галасаваў на апошніх выбарах.

У вас абсалютная гендэрная свабода – прынамсі, у параўнанні з вёскамі штата Карнатака.

І пасля гэтага вы забараняеце нам, памяркоўным беларускім мужчынам, хаця б раз на тыдзень сустракацца пад чарку за сяброўскім сталом?!

Уладзіслаў Ахроменка, Беларуская Радыё Рацыя