Вершы са Смаргоні



Няпроста быць паэтам у невялікім горадзе… Быць непадобным на іншых заўжды няпроста і… цікава! Цікава распавядаць свае гісторыі свету, жывучы ў правінцыі, будучы жанчынай, паэткай і трохі – мастаком. Маляваць словамі жыццё. Распавядаць пра цудоўных людзей, якіх ніхто не зможа ўбачыць без тваіх словаў, без твайго іх бачання, а яны ж вартыя таго, каб быць, заставацца ў нашай прасторы.

а я ведь старалась из последних сил

всех поместить в объектив

насколько это возможно в условиях сцены

после концерта

возвращая фотоаппарат говорю:

— Там только рука это самое…

Но не договорила всё равно бы никто не услышал

шумно там было очень

и подумала что дело не в руке а вообще

свет вот этот

и чистый-чистый жёлтый

деревянный пол этот ровный.

Таня Скарынкіна – паэт і эсэіст. Пэўны час яна жыла ў Партугаліі, а потым вярнулася ў родную Смаргонь, прыхапіўшы з сабой трохі мора і сонца. Была кніга эсэ на беларускай мове і шмат кніг вершаў – па-расейску. Апошняя кніга Скарынкінай “И все побросали ножи” атрымала прэмію Андрэя Белага ў намінацыі “Паэзія”. Таніны вершы – быццам паветра. Яны пра ўсё… І яны пра нас, пра нашы мясціны.

У тёти Яди утром раз просыпаюсь в прошлую пятницу

и тётя Ядя как раз пришла будить меня к завтраку

накануне к ней приехали родственники из Польши

один с аккордеоном

играет слышно из кухни

«расцветали яблони и груши».

А утро солнечное такое

дверь на двор распахнута

и солнце оттуда такое

и лучи попадают

на икону Матки Боскай Вострабрамскай.

Няпроста быць паэтам, але падчас у Беларусі не магчыма паэтам не быць. Нацыя паэтаў?

Дар'я Ліс
Беларускае Радыё РАЦЫЯ