Шкарпэткі і фасоля



Штогод у кастрычніку 12 гадоў запар у адным і там жа месцы набывала шкарпэткі.

Кожны год розныя спалучэнні колераў і адценняў.

Колеры розныя, але ўсе з чорнай ніткай.

І прадае шкарпэткі жанчына сталага веку – беларускамоўная і глухая.

Зусім нічога не чуе. На пальцах трэба паказваць.

Яшчэ яна прадае фасолю, буракі і моркву.

Шкарпэткі вяжа не сама,  іншая жанчына – так мне тлумачылі.

Сёлета шкарпэтак няма. Толькі буракі, фасоля і морква.

Спытаць, чаму няма шкапэтак – ніяк, яна ж не чуе. Гэта стрэс. 

– А шnо замінала напісаць пытанне на паперцы? 

– Страх, што яна і бачыць кепска, і яшчэ страх, што з вязальшчыцай нешта здарылася –  нежаданне ведаць

Купіла фасолі і буракоў.

А яна ўвесь час звярталася да мяне па-беларуску, на развітанне: „Спасіба”.

Мне  патлумачылі так: яна гаворыць па-беларуску, бо не чуе рускай мовы.

Паліна Сцепаненка
Беларускае Радыё РАЦЫЯ