Радаўніца ў Зоне адчужання (фотарэпартаж)



На Радаўніцу вёска Дзям’янкі Добрушскага раёна ажывае. Сюды з усіх куткоў Беларусі з’язджаюцца былыя жыхары вёскі. Радаўніца – гэта адзіны час, калі за год ім дазволена праехаць праз шлагбаум кантрольна-прапускнога пункта. Дзям’янкі – вёска, якая знаходзіцца ў зоне адчужання. І трапіць сюды ў іншыя дні можна толькі пры наяўнасці пропуска. На вясковых могілках жыхары Дзям’янак узгадваюць не толькі памерлых сваякоў, але і выселеную ў 1990-м годзе вёску. Аднак дваім жыхарам дазволы на наведванне зоны не патрэбныя – яны, нягледзячы на радыяцыю, так і засталіся жыць у вёсцы. Сярод іх – Ганна Мельнікава – 80-гадовая жанчына, якая таксама прыбірае могілкі на Радаўніцу.

1

2

3

4

„Мы прыбіраем не толькі могілкі сваіх сваякоў, але і тых, да каго не могуць прыехаць”, – кажуць былыя жыхары Дзям’янак.

5

6

7

8

9

„Нашая вёска – прыгожая, – гавораць з гонарам жыхары Дзям’янак. – Шкада, што так адбылося. Во, прыедзем раз на год сюды і тое атрымліваем асалоду”.

10

11

12

На ўездзе ў вёску і абапал усёй дарогі стаяць знакі радыяцыйнай небяспекі.

13

14

15

Драўляныя пабудовы ў вёсцы закапалі. А вось каменныя засталіся. Але хутка і яны знікнуць пад уздзеяннем знешніх фактараў.

16

Абавязковы пункт наведвання пасля могілак – рака Іпуць. „Прыгажэй, чым у Добрушы”, – гавораць дзям’янаўскія.

halounaja

17

18

Невядомы жартаўнік пакінуў арт-інсталяцыю, якую можна разглядаць як сімвал таргедыі, якая напаткала Дзям’янкі.

19

У зоне адчужання (па дарозе ў Дзям’янкі) можна ўбачыць сляды нарыхтоўкі дрэва. Цікава, куды яно патрапіць: у краму ў выглядзе мэблі ці на дровы на чыйсьці падворак.

20

21

Беларускае Радыё Рацыя

[manual_related_posts]