Як паводзіць сябе за мяжой, каб вас не прынялі за рускага?



Аўтар артыкула Лілія Кобзік, якая вымушана была выдаліць яго з рэсурсу Tio.by, так пракаментавала гэта ў сваім Facebook: „Выдаліла свой ​​артыкул з сайта „Як паводзіць сябе за мяжой, каб вас не прынялі за рускага турыста і не пабілі?”, таму што патэлефанаваў рэкламадаўца – фірма „ИриАнна” і сказаў, што здымае рэкламу, бо мы „падтрымліваем украінскіх бандэраўцаў і зневажаем нашых рускіх братоў”. Вось такія справы ў Беларусі і ў турбізнесе”!

„Як паводзіць сябе за мяжой, каб вас не прынялі за рускага турыста і не пабілі?”

У турэцкім гатэлі пабіліся ўкраінскія і рускія турысты. Пасля таго, што здарылася з малазійскі «Боінгам» на мінулым тыдні, гэта, вядома, дробязь. Нават не дрэнная навіна, а так – дрэнны анекдот.

З іншага боку, анекдоты анекдотамі, а сезон у разгары, многія суайчыннікі ўжо за мяжой, лашчацца ў блакітнага мора на выдатных курортах, іншыя толькі збіраюцца далучыцца да выгод развітой курортнай цывілізацыі, а сітуацыя са славянскім адзінствам, відавочна, напальваецца і можна на роўным месцы , як гаворыцца, «адгрэсці».

У беларускім разрэзе праблема, на мой погляд, мае два аспекты і, адпаведна, можа вылезці для нашага турыста двума бакамі.

Па-першае, у святле бягучага моманту непажадана, каб усе навакольныя адназначна ідэнтыфікавалі вас як расеяніна. Чаму?

Таму што толькі расейцы (і збольшага беларусы) маюць выдатны ад усяго астатняга свету адказ на пытанне, хто збіў малазійскі «Боінг». То бок, у беларусаў, як заўсёды, няма ніякага меркавання, мы ўжо тры дні чухаем патыліцы: а хто б гэта мог зрабіць? CNN у нас глядзець не прынята, газету The Daily Telegraph мы таксама не чытаем, то бок сусветная прэса на нас ўплыву не мае.

Расейцы не беларусы, яны хоць нам і браты (калі верыць гісторыкам эпохі «вялікага кормчага»), але па характары, як кажуць прадстаўнікі нашых турфірмаў, якія прывозяць расейцаў да нас на экскурсіі, – экстраверты. Гэта значыць расейцы ўсё чытаюць і ўсім цікавяцца, праўда, ім гэта таксама не дапамагае, паколькі, што б ні здарылася, яны ўпэўненыя, што ва ўсім вінаватыя амерыканцы. У гэтым выпадку, натуральна, таксама.

Цывілізаваны ж свет, дзе, у асноўным, аддаюць перавагу адпачываць заможныя беларусы, і расеяне, мяркуючы па загалоўках вядучых выданняў і доказнай базе, а менавіта здымкам са спадарожнікаў, перакананы ў тым, што няшчасныя пасажыры злапомнага малазійскі рэйса -справа рук Расеі і данецкіх сепаратыстаў.

Таму нарвацца на якія-небудзь непрыемнасці, як мінімум – халодны сэрвіс – рускамоўнаму курортніка можна элементарна. Чаго, уласна, і баяцца (і небеспадстаўна!) Рускія вандроўнікі з самага пачатку расейска-ўкраінскага крызісу, пра што шмат сведчанняў. Напрыклад, нядаўна расейскі турыстычны чыноўнік нават выступіў з заахвочвальным зваротам да суайчыннікаў, маўляў, не бойцеся, едзьце на адпачынак, мы трацім «у іх» столькі грошай, што, па ідэі, «яны» не павінны намі грэбаваць.

Аднак, нягледзячы на ўвесь ура-патрыятызм і ўпэўненасць у тым, што яны правільна паводзяць сябе ў адносінах да Украіны, боязь гідлівага і варожага стаўлення да сябе за мяжой у рускіх турыстаў ўсё ж з’явілася, і гэта ўжо сам па сабе цікавы момант.

Вядома, адзін з галоўных фактараў, які робіць нас падобнымі на расеян, – гэта мова. Ён, безумоўна, вялікі і магутны і наогул не мае аналагаў, калі трэба, напрыклад, у максімальна экспрэсіўнай форме коратка і моцна выказаць горыч і іншыя эмоцыі, але за мяжой практычна непрыдатны, а ў святле канфлікту расейцаў з украінцамі можа і зусім згуляць злы жарт. У цэлым, гаварыць па-руску а) небяспечна – могуць пабіць украінцы, і б) некамфортна – будуць касавурыцца прадстаўнікі ўсіх іншых нацыянальнасцяў.

Але і па-беларуску таксама, мабыць, размаўляць не варта!

Таму што, і гэта – па-другое, у дадзеным выпадку расейцы, якія з пачатку 90-х апанавалі ўсе міжземнаморскія курорты, накуплялі кучу нерухомасці і з радасцю ўспрынялі ўсе заходнія каштоўнасці, акрамя дэмакратыі, свабоды і павагі да правоў чалавека, могуць палічыць вас украінцамі і таксама, соры, намяць бакі. У нашых «маларасейскіх» прыслоўях браты-экстраверты разбіраюцца слаба. Ім што ўкраінскі, што беларускі – смех адзін.

Аднак будзе не смешна, калі буйныя, чырвонаскурыя, абпаленыя турэцкім сонцам і віскі з д’юці-фры расейскія дзядзькі пачнуць тапіць вас шэзлонгамі ў басейне за вашыя фрыкатыўны „г” і „ч”. Пакуль там разбярэшся па ключавых словах, што мы свае, на адным газе і нафце выгадаваныя і, у цэлым, за апошнія 20 гадоў шмат чаго разам дабіліся ў плане эпахальных дасягненняў: бацька, крымнаш, еўразійскай прасторы …. І наогул – «Таг-і-і-л! »Гэта вам не майкрасофт, віндаўс, айфон і іншыя дэвайсы і аватары.

Акрамя таго, з досведу вядома, што размова па-беларуску можа справакаваць доўгія тлумачэнні з ветлівымі замежнікамі на прадмет «Ве а ю фром?» У любой еўрапейскай краіне далей Балгарыі пра нашую квітнеючую рэспубліку слыхам ня чулі. Прыйдзецца браць палачку і ў дэталях маляваць на зямлі Еўропу і Азію, каб пераканаць суразмоўцаў, што там, паміж Польшчай і Расеяй, нешта ёсць … і там жывуць людзі. Раней у падобнай сітуацыі можна было проста махнуць рукой: ну, з Рашы так з Рашы! Але цяпер, пасля таго, што Расея зрабіла з Украінай, быць рускім за мяжой неяк няёмка, ды і небяспечна, як мы ўжо сказалі.

Як ні дзіўна, але для камфортнага дыстанцыявання ад расейцаў, хутчэй за ўсё, «наш» англійскі таксама не вельмі дапаможа. Паколькі амаль ва ўсіх выпадках беспамылкова выдае ў нас жыхароў расейскай глыбінкі, якія скончылі курсы замежнай ў мясцовым ДК. Гэта масквічы ды піцерцы пасканчвалі Оксфард, Кэмбрыдж, маюць выдатнае вымаўленне, жывуць па паўгода ў Лондане і Маямі, а тыя, што засталіся паўгода крыюць на сваім «вялікім і магутным» краіны, у якіх ім так падабаецца вучыцца, жыць і адпачываць. Мы, хіба, не сталічныя штучкі, Кэмбрыджы не скончвалі!

Таму, уласна кажучы, за мяжой нам застаецца рабіць толькі тое, што беларусы навучыліся рабіць лепш за ўсё – маўчаць!

А гаварыць будзем, як заўсёды, на кухні. Так што, заказвайце апартаменты з кухняй і – наперад, на адпачынак!

Лілія Кобзік, tio.by