Знакамітыя бел-чырвона-белыя коцікі прыехалі ў Варшаву

таму

Выдрукаваць Пракаментаваць (0) Падзяліцца

У Музеі Вольнай Беларусі адкрылася выстава „Малюю наша жыццё”. На творах аўтара – мастачкі і ілюстратара Вольгі Якубоўскай – цяпер не толькі каты, але і ваўкі, сабака, леў і іншыя. У некаторых героях пазнаюцца выбітныя дзеячы: Марыя Калеснікава, Віктар і Эдуард Бабарыка, Мікалай Статкевіч.

Пра нараджэнне выставы, рэфлексію на беларускія пратэсты і не толькі – у размове з „Госцяй Рацыі” Вольгай Якубоўскай:

– Выстава „Малюю наша жыццё” пачалася з падзей 2020 года ў жніўні, калі нам не далі зрабіць свой выбар, калі мы ўсе былі ў жахлівай дэпрэсіі. Я асабіста праплакала тры дні, як мінімум. Я зразумела, што калі буду працягваць, то проста магу звар’яцець ад падзей, ад таго, што адбывалася тады. Я, як мастак, які можа толькі маляваць і больш нічога не ўмее, вырашыла, што мне трэба пачынаць маляваць. Самае простае, што я магу намаляваць, гэта кот, таму я вельмі доўга сябе ўгаворвала сябе, што я павінна намаляваць хаця б коціка, бо коціка я дакладна магу намаляваць. Я пачала маляваць коціка, але ж навіны ўсё роўна ідуць фонам. Я гляджу, там ходзіць наша цудоўная Ніна Багінская са сцягам адна, на фоне здаровых АМАПаўцаў. Ідзе са сцягам і нікога не баіцца. Я гляджу на яе і думаю, я тут сяджу ўся ў слязах, не ведаю чым заняцца, не ведаю, што рабіць, а чалавек ідзе і ведае, што рабіць. Яна ідзе і нікога не баіцца. Я вырашыла, што гэтага коціка, якога малюю, што вось жа ён коцік – Ніна. Ну а ваўкі адпаведна АМАПаўцы. Гэта ўсё намалявалася само. Я вырашыла, што працу неабходна падараваць Ніне. З гэтай працы пачалася серыя „Коцікі свабоды”. Пасля гэтай працы мне вельмі многія людзі пачалі пісаць. Я сябе таксама адчувала такім мілым, белым і пухнатым коцікам, які нікому нічога дрэннага не зрабіў, а проста хацеў паводле закону пайсці і прагаласаваць. Ну але нічога ў нас не выйшла, таму калі нас пачалі біць, то гэта ўсё стала страшнай казкай. У нейкі момант, калі я ўжо працягвала серыю, то я зразумела, што проста займаюся своеасаблівым рэпартажам пра тое, што адбываецца ў краіне. Прычым я ўсё ж дзіцячы ілюстратар, таму ў мяне атрымліваліся такія карцінкі, якія і дзецям зразумелыя. Выклікалі шмат станоўчых эмоцый на фоне ўсіх жахлівых падзей і мяне гэта цешыла. На самой справе гэта цяжка перапрацаваць нейкую жахлівую эмоцыю ў станоўчую, каб усім ад гэтага стала лягчэй. На самой справе, калі дрэнна, то ад усяго, што ты бачыш дрэнна, то зусім ужо сумна. Хочацца, каб ішоў нейкі пазітыў далей.